Bekijk belangrijke updates
  1. 03/06/2019

    Zweverig maar onweerstaanbaar

    Dat complexloze popfeestje waarop u al een hele dag zat te wachten? Wel, dat werd u geserveerd door Lizzo in de veel te kleine FIVE-tent. De grote bek uit Detroit zette in een mum van tijd de hele keet naar haar hand, niet alleen met haar performance maar ook met haar stralende persoonlijkheid en het eraan verbonden oeverloze geklets.

    Haar act zat hoe dan ook snor: Lizzo danste zich het pleuris aan de zijde van drie al even excentrieke danseressen die de ‘dirty’ in ‘dirty dancing’ op niet te versmaden wijze herdefinieerden. Zelf smeet de zangeres zich als een kamikaze in de strijd. Ze deinsde er niet voor terug als een gek te twerken met haar voluptueuze booty en te shaken alsof haar cholesterol er hoegenaamd niet van af hing. In haar teksten en haar videoclips stelt Lizzo om de haverklap de heersende schoonheidsidealen in vraag. Da’s top, alleen klonk haar gepreek op Best Kept Secret één keertje teveel als het zweverige advies van een zelfhulpgoeroe. Nu ja, als ze daardoor verwerpelijke fenomenen zoals body shaming de wereld kan uithelpen: knock yourself out, girl.

    Haar nét niet te gladde, erg funky r&b-pop deed de rest. De robofunk van ‘Boys’ bracht de erg uitgelaten tent nog harder aan de kook, ‘Soulmate’ ratelde als gek door onze botten en ‘Tempo’ - oorspronkelijk een duet met Missy Elliott - deed de bewonderaars tot ver buiten de tent dansen, zelfs toen het opnieuw zachtjes begon te regenen. “Slow songs, they for skinny hoes /Can't move all of this here to one of those /I'm a thick bitch, I need tempo”, kweelden u en wij met haar mee, onverstoord drillend met de billen.

    Jammer dat ze zo vaak hengelde naar publieksparticipatie. De overdaad aan meezingspelletjes en oproepen tot meewiegen - zélfs tijdens de straffe gospelballade ‘Jerome’- haalde de vaart uit de set en zoog de broodnodige bluesy charmes uit de vertolkingen. Jill Scott, een geestesgenote van Lizzo, vertelt ook graag uitgesponnen verhalen tijdens haar concerten maar wanneer ze aan een song begint, heeft ze niet meer nodig dan haar stem om de zaal te overrompelen. Bij Scott regeert het Gevoel, de gospel, niet de vrees dat de korte aandachtspanne van het publiek roet in het eten zal gooien. Zie ook: Erykah Badu, die zonder dommige spelletjes het Heilige Vuur brandende houdt tijdens concerten. Lizzo kan er nog veel van leren.

    Maar goed: onweerstaanbare pop heeft ze sowieso in huis. Zoals ‘Juice’, ook bij ons een radiohit, die ons met een freaky Joker-grijns van oor tot oor weer de nacht instuurde. Topmeid. Lekkere show.

  2. 03/06/2019

    Hersenloos amusant

    Kwatongen zullen beweren dat God de hemelsluizen expres uit slaapmodus haalde aan het eind van Carly Rae Jepsen. Vrijgevochten zielen, daarentegen, kwamen tot dezelfde conclusie als wij: er is niets mis met simpel popentertainment.

    Eerst de feiten: Carly Rae Jepsen is de doppelgänger van Lindsay, de zus van Christoff. Dat klinkt schrikwekkend, maar de hoempapa waarmee de Canadese popzangeres in Hilvarenbeek aanmeerde, lag mijlenver van het werk van haar Ninoofse schijnzus. ‘Julien’ en ‘Run Away With Me’ boksten in de gewichtsklasse van Taylor Swift en andere EDM-poppers. Kortom: ze brengt jaren 80 pop in een hedendaagse outfit – weinig origineel, maar catchy is voor zover wij weten geen exotische ziekte.

    Ze presenteerde zondagavondvertier zoals je het doorgaans wil op een zonnige zondagavond. Hersenloos, soms. Amusant, meestal. Op het podium gebeurde er weinig, want Carly Rae Jepsen is allergisch aan megalomanie. Monsterhit ‘Call Me Maybe’ werd al vroeg voor de leeuwen gegooid. “Dom, zo snel je kruit verschieten”, dachten wij, maar eerlijk? Wat volgde, met ‘Party For One’ en ‘I Really Like You’ aan kop, was dansen met het verstand op nul.

    Carly Rae Jepsen was dit weekend de rare snuiter tussen de indiekids. Er valt over te discussiëren over haar prominente plek op de affiche, maar ach, het was plezant en soms hoeft het niet meer dan dat te zijn.

    © Damon De Backer — Carly Rae Jepsen op Best Kept Secret 2019.
  3. 03/06/2019

    Christine and the Queens: "fuck the norm!"

    De headliners van Best Kept Secret toonden drie verschillende gelaten. Een ingetogen Bon Iver palmde vrijdag het hoofdpodium in. De statische man-machines van Kraftwerk mikten zaterdag dan weer meer op het hoofd dan de heupen. En de headliner op zondag moest het op zijn beurt hebben van dynamiet en dynamiek. Christine and the Queens bracht letterlijk en figuurlijk een flitsend spektakel.

    Alsof West Side Story, Michael Jackson en theatraal chanson het in de coulissen op een akkoordje hadden gegooid: zo kwam de show van Christine and the Queens over. Frontvrouw Chris danste, zong de sterren van de hemel, liet en passant wat vuurwerk knallen en heest zichzelf via de lichtinstallatie dramatisch naar de nok van het podium. Wat een vrouw, wilden we bijna verzuchten. Bijna, want de mutatie van zichzelf die zelfverzekerd het podium verkende, liet zich niet kooien door kunne. Chris oogde half macho, half ongrijpbaar.

    Drie edities geleden beleefde ze haar vuurdoop op Best Kept Secret. Wie zich toen niet uit het veld liet slaan door wat regendruppels - zeg maar een heidense plensbui - was getuige van één van de meest sexy concerten van die dag. Christine and the Queens overtuigden moeiteloos met een losse choreografie, songs in een charmant franglais, een handvol hits, en een handvol geleende hits van Technotronic, Stardust en Tame Impala.

    Zondag kon het verschil niet groter zijn. Christine zette de schaar in haar lokken en naam, terwijl het schuchtere vogeltje van weleer ontpopt bleek tot een androgyn superwezen. Alleen het weer lijkt even hetzelfde te worden: een bliksemschicht licht op aan de einder, maar de onweersbui trekt nét voorbij de Beekse Bergen.

    Wat een geluk, want de knallende beats en broeierige electro-funk volstonden al om een onweer op het podium te fingeren. Haar dansgroep speelde net als zij met gender. En met hen allemaal dolde Chris in een zinnelijk spel van aantrekken en afstoten. Rauwe lust en schaamteloze seksualiteit gaven de toon aan. “Fuck the norm,” riep ze ook wat overbodig tussen twee songs in. De hele set ademde immers normeloosheid.

    Maar ook in de broze intermezzo’s schittert Chris. Ze stelt zich bij wijlen zelfs zo klein en kwetsbaar op, dat je ontroerd moést worden door ‘5 Dols’ en ‘Saint-Claude’. Moedig en mooi: zo eindigde de zevende editie van Best Kept Secret.

    © Damon De Backer — Christine (and the Queens) op Best Kept Secret 2019.
  4. 02/06/2019

    Onweer op komst

  5. 02/06/2019

    The Raconteurs: wat een comeback

    The Raconteurs zijn de dubbele espresso waar we al een hele vooravond naar snakken. Een energiestoot van heb ik je daar. ‘In ‘Consoler of the Lonely’ en ‘Level’ dienen de gitaren het super-opgewonden publiek elektroshocks toe.

    Ook de melodieuze, aan The Beatles schatplichtige songs treffen doel. Zie: ‘You don’t understand me’, met een driftig op de piano tokkelende Jack White die ook nog eens een prachtige zangharmonie met zijn co-kapitein Brendan Benson de tent inflikkert.

    Geinig trouwens om die venten met elkaar in duel te zien gaan: Jack het haantje en Brendan de bescheiden songsmid. Jagger en Richards. Riggs en Murtaugh. Ren en Stimpy. Euh...zoiets.

    “Altijd fijn om weer naar Amsterdam te kunnen komen”, zegt een enthousiaste Benson. “Beautiful people, beautiful marijuana.” Dat klopt, Brendan, alleen ben je in Hilvarenbeek. Geen idee eigenlijk of daar goeie koffieshops zijn.

    ‘Top Yourself’ is zo’n rauw riff-a-thon dat de gensters in het rond spatten en het publiek na afloop geen blijf meer weet met zichzelf.

    Het nieuwtje ‘Help Me Stranger’ is dan weer de perfecte radiosingle, althans voor die zenders die niet voor de volle honderd procent op de urbankar zijn gesprongen. In de TWO-tent blijft ook die song overeind, met dank aan zijn potige, schurende ritme.

    De hits doen het tentzeil haast scheuren: een bombastisch ‘Many Shades Of Black’, waarin Benson amper aan de hoge noten geraakt en ‘Steady as She Goes’, gepimpt tot een massieve hardrocksong vol stuiptrekkende blues.

    Deze BKS-show was een stuk gebalder en krachtdadiger dan het Raconteursconcert in het Koninklijk Circus in Brussel, eerder deze week. Wat een comeback.

    © Damon De Backer — The Raconteurs op Best Kept Secret 2019.